Ataklı’nın bugünkü köşesinde “İşte bayıldığım gazetecilik: Ne o ne bu…” başlığı ile yayımlanan bölüm şöyle:
Medyamızın “yüce yazarlarından” Ahmet Hakan’ın dünkü yazısını yine keyifle okudum.
Altın Portakal yarışmasında Tamer Karadağlı ile Nihal Yalçın arasında geçenleri kaleme almış.
Her zamanki gibi “yüce gazetecilik” ustalığını konuşturmuş ve “Ne o ne bu” demiş.
Şöyle girmiş yazısına Ahmet Hakan: “Altın Portakal Film Yarışması’nın ödül töreninde sunuculuk yapan Tamer Karadağlı ile ödül alan Nihal Yalçın arasındaki sorunu, hiçbir etki altında kalmadan, zerre kadar politik bir anlam yüklemeden, kadın/erkek meselesine indirgemeden şöyle yorumluyorum: İkisinin hallerine de güldüm. İkisinin hallerini de tuhaf karşıladım. İkisinin halleriyle de dalgamı geçtim. Peki hangisinden yanayım? Hemen söyleyeyim: İkisinden yana da değilim.”
Sonra neden Tamerci olmadığını yazmış.
“Sergilediği çocuksu sabırsızlık, insanı çileden çıkaracak cinstendi. Sergilediği kabalık, hepimizi utandıracak boyuttaydı. Ağzıyla burnuyla yaptığı mimikler, resmen kafa bulmalıktı. Yakalandığı anda yan çizmesi, feci korkakçaydı” demiş.
Nihalci olmadığını da şöyle açıklamış;
“Ödül törenlerinde yapılan klişe konuşmaların şahını yapıyordu. Öyle kaptırmıştı ki kendini konuşmaya, etrafında ne döndüğünün farkında bile değildi. Hele konuşmanın sonuna sırf alkışa oynamak için sıkıştırdığı slogan… Aman aman!”
İşte bu tür gazeteci-yazarlığa bayılıyorum.
Çünkü hiçbir riski yok.
“Hem ona hem buna” deyince bir sürü insan da, “Hah işte bak, tarafsızlık budur” diyor ahmakça.
Yazar da prim yapıyor.
Alan veren razı olunca bana ne aslında tabii.
