Sincan Cezaevi’nde tutuklu bulunan Eyüpsultan Belediye Başkanı Dr. Mithat Bülent Özmen, 10 Kasım Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü Anma Günü dolayısıyla yayımladığı mesajla kamuoyuna seslendi. “Sevgili Eyüpsultan ailem, sevgili dostlarım” diyerek başlayan mesajında Özmen, yaşamı boyunca aldığı iki temel terbiye üzerinden kamu ahlakı, adalet ve devlet yapısına dair değerlendirmelerde bulundu.
AİLE TERBİYESİ İLE TEVAZU VE İRFANI ÖĞRENDİM
Mesajında ilk olarak aile terbiyesine vurgu yapan Özmen, annesi ve babasının kendisine sunduğu rehberliği şu sözlerle anlattı:
“Ben nasıl şanslı bir insanım ki iki rahle-i tedrisattan geçtim. Bunlardan biri aile terbiyesi, diğeri ise devlet terbiyesiydi. Aile terbiyemin kahramanları; sıcacık kalbi ve tüm benliği Allah aşkıyla dolu canım annem ile dosdoğruluğunu ve gözü pek cesaretini tanıyan herkesin teslim ettiği, hayat kılavuzum canım babamdır. Bu iki güzel insan beni ‘nefs-i emmâre’ kavramıyla tanıştırdılar ve onu nasıl terbiye edeceğimi öğrettiler. Tevazuyu, nezaketi, bir ‘nokta’ olmanın ve öyle kalmanın manasını öğrettiler.”
Mithat Bülent Özmen’in açıklaması şöyle:
Sevgili Eyüpsultan ailem, sevgili dostlarım,
Bugün, 10 Kasım, Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün ebediyete irtihalinin yıl dönümü. Bu vesileyle duygularımı sizlerle paylaşmak istedim.
Ben nasıl şanslı bir insanım ki iki rahle-i tedrisattan geçtim. Bunlardan biri aile terbiyesi, diğeri ise devlet terbiyesiydi.
Aile terbiyemin kahramanları; sıcacık kalbi ve tüm benliği Allah aşkıyla dolu canım annem ile dosdoğruluğunu ve gözü pek cesaretini tanıyan herkesin teslim ettiği, hayat kılavuzum canım babamdır. Bu iki güzel insan beni “nefs-i emmâre” kavramıyla tanıştırdılar ve elbette onu nasıl terbiye edeceğimi öğrettiler. Tevazuyu ve nezaketi öğrettiler. Ne kadar az şeye sahip olursam o kadar “ben” olacağımı ve o derece “çok” şey olacağımı; bir “nokta” olmanın ve öyle kalmanın manasını öğrettiler.
Ve ben, 17 yaşımda, bir Cumhuriyet çocuğu olarak bu memleketin ücra bir köşesinden, Ağrı’nın Diyadin ilçesinden başşehir Ankara’ya, Mülkiye’de siyaset bilimi ve kamu yönetimi okumaya geldiğimde, daha ilk derslerimden birinde, Antik Yunan Felsefesi dersinde Stoacı düşünce ile tanıştım. Zenon’u, Epiktetos’u, Marcus Aurelius’u ve nicelerini okuduğumda, annemin ve babamın kendi yaşam biçimleriyle bana öğrettikleri hayat felsefesinin bundan iki bin yıl önce yine bu coğrafyada dile gelmiş olduğunu görünce samimiyetle çok şaşırmıştım. Ama şaşkınlığım bununla sınırlı kalmadı. Bir zaman sonra yine Anadolu ve yakın coğrafyasında, Stoacılardan yaklaşık bin yıl sonra var olmuş Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî’nin Mesnevî’sini, Dîvân-ı Kebîr’ini, Fîhi mâ fîh’ini; Ferîdüddin Attâr’ın Mantıku’t-Tayr’ını; Muhyiddin İbnü’l-Arabî’nin Fusûsü’l-Hikem’ini; Şems-i Tebrîzî’nin Makālât’ını; Şeyh Bedreddin’in Vâridât’ını; Hace Bektaş Velî’yi, Bâyezîd-i Bistâmî’yi ve nicelerini keşfettim.
İşte asıl bu keşifle, küçük bir “damla” iken koca bir “umman”da kaybolmayı ve o “umman”ın, o “deniz”in bir parçası olarak yeniden var olmayı; bir başka ifadeyle “fenâfillâh”ı ve “bekabillâh”ı öğrendim. Bana Anadolu irfanıyla öğretilen ve aile terbiyesi olarak bellediğim bu hayat felsefesinin özünün “kâmil insan” olma gayreti olduğunu mutlulukla ve minnetle idrak ettim.
Sevgili ailem, dostlarım,
Daha evvel de ifade ettiğim gibi, kimliğim ve hayata dair duruşum olgunlaşırken geçtiğim ikinci rahle-i tedrisat devlet terbiyesiydi. Hem özel sektörde hem kamu bürokrasisinde hem de akademide mesuliyet üstlendiğim her süreçte o mesuliyeti bir emanet gibi gördüm. Hepimiz biliriz, Anadolu irfanında emanet kavramı çok müstesnadır, çok değerlidir, çok özel ve önemlidir. Üzerine titreriz, bize ait olandan geçeriz ama bize emanet edilenden geçmeyiz. Bu duyguyla tüm kariyerim boyunca kamu adabıyla hareket etmeye ve beytülmale halel getirmemeye çok titizlenmekle kalmadım; benimle temas eden herkesin böyle bakması için bazen rahatsız edici derecede ısrarcı, öğretici ve tavizsiz oldum. Özellikle benimle çalışan herkes bunu teslim eder diye düşünüyorum.
Sevgili ailem, dostlarım,
Tam da bu anlayışa paralel olarak, otuz beş yıllık meslek hayatımda yine iki başucu rehberim oldu. Biri Nizâmülmülk’ün Siyâsetnâme’si, diğeri İbn Haldûn’un Mukaddime’siydi. Çünkü diğerleriyle beraber bu iki eserin bana öğrettiği esas, devletin dininin adalet olduğu; devlet terbiyesinin özünün de tevazu, hoşgörü, doğruluk, illaki nezaket ve bunlarla şekillenmiş ilke, inanç ve değerlerinizden ödün vermeme iradesi olduğuydu.
Ve nihayet,
Bir nokta kadar olduğumuzu unutmadan, kendimiz kalarak, başkalaşmadan, bu ülke için, bu millet için, bu bayrak için, şartlar ne olursa olsun hizmet ve mücadele etmekten vazgeçmemeyi de Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ten ve onun Nutuk’undan öğrendim.
O Gazi Paşa ki küçücük yaşta babasız kaldı. O Gazi Paşa ki 57 yıllık kısacık ömrüne cephelerde, vatan savunmasında ölümlerden dönmeyi; boynunda idam fermanıyla Millî Mücadele’ye girmeyi ve bu mücadeleden asla dönmemeyi sığdırdı. Bir vatanı, bir ulusu, bir ülkeyi küllerinden doğan bir anka kuşu misali yeniden var etmeyi sığdırdı.
Bu vesileyle, aramızdan ayrılışının 88. yıl dönümünde Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü minnetle anıyor, aziz hatırası önünde saygıyla eğiliyorum.
